Racije, hapšenja i krađa sehura: Svakodnevna trauma pod izraelskom vojnom kontrolom
Komentar autora:
Kad rat i okupacija uzimaju normalan život: racije u istočnom Lubbanu..
U noći kada mnogi muslimani širom svijeta počinju dan u tišini i molitvi tokom ramazana, stanovnici istočnog Lubbana dočekali su drugačije zvuke – zvukove koraka vojnika, lomljenja brave i fotografisanja njihovih lica.
Racije izraelskih snaga, koje uključuju pretresanje kuća i hapšenje mladih, već dugo su svakodnevica za Palestince na Zapadnoj obali, ali detalji poput krađe sehura i ismijavanja ukućana pokazuju koliko invazija prodire u privatnost i dostojanstvo običnih ljudi. Ova vrsta nasilja ne pogađa samo materijalno, već duboko emocionalno, stvarajući osjećaj stalne ugroženosti u domovima koji bi trebali biti utočište.
Istočni Lubban, mali grad od 4.200 stanovnika, nalazi se na važnoj saobraćajnici između Ramallaha i Nablusa, a zemljište podloženo stalnom pritisku izgradnje naselja pokazuje složenost okupacije. Pojačane racije i hapšenja od početka rata u Gazi u oktobru 2023. godine ilustriraju širi obrazac: kontrola teritorija ide ruku pod ruku s stalnim nadzorom i prisilom.
Dokumentiranje identiteta, fotografisanje ukućana i pretresanje domaćih prostorija nisu incidenti već taktike koje sustavno narušavaju privatni prostor i osjećaj sigurnosti.
Priče poput one Asme al-Aboushi oslikavaju ljudsku dimenziju ovog sukoba. Kada vojnici sjede i jedu ispod maski, ismijavajući domaćine, to nije samo čin nepoštovanja – to je sredstvo psihološkog pritiska. Krađa sehura, obroka koji simbolizuje zajedništvo i tradiciju tokom ramazana, dodatno potcrtava koliko duboko okupacija može narušiti svakodnevni život i kulturni identitet.
Brojke koje pristižu iz Palestinskog udruženja zatvorenika i drugih izvora pokazuju dimenzije problema: hiljade Palestinaca su zatvoreni, uključujući djecu i žene, a hiljade su ranjene ili ubijene od početka sukoba. Takva statistika nije samo brojka – iza svake je priča o porodici, prekinutom životu i strahu koji se prenosi s generacije na generaciju.
Ono što je posebno zabrinjavajuće jest da ovakve racije i hapšenja eskaliraju u osjetljivim periodima, poput ramazana, što dodatno polarizira zajednice i potiče osjećaj nepravde. U ovom kontekstu, izraelska vojna taktika ne može se posmatrati samo kao vojne akcije; one oblikuju društvene i psihološke realnosti palestinskog stanovništva, gurajući ih u konstantno stanje nesigurnosti i traume.
Zaključak je jasan: dok međunarodna zajednica često registruje brojke i diplomatske izjave, stvarni uticaj okupacije osjeti se u svakodnevnim trenucima – u domovima, porodičnim obrocima, u privatnosti koja se stalno krši.
Istočni Lubban nije samo geografska tačka na karti Zapadne obale; to je simbol načina na koji dugotrajna okupacija može razarati temelje normalnog života, pretvarajući domove u mjesta straha i nelagode. Dok se nasilje nastavlja, pitanje ostaje: kako se ljudska prava i dostojanstvo mogu sačuvati u takvim uslovima, kada čak i običan obrok postaje predmet kontrole i poniženja?
